Kendi yolunu kaybetmiş birini düşündüm. Gerçekten olması gereken yolda değildi. Sürüklendiği yolda tutunmaya çalıştı. Zorluklara göğüs gerdi. O kadar narindi ki hayat onu narinliğini kenara koymasını istedi. O denedikçe önüne yeni nedenler,kişiler, yollar, artık hayattan ne varsa onu yaşadı, deneyimledi. Doğru yol vardı evet ama herkes aynı yoldan yürümezdi. O kendine doğru olan yolu deneyimleyerek buldu. Hayatındaki dönüm noktaları tam bitiyor dediği anda yenilerini ekledi. Kendi sıkıntıları ile başkalarını boğmak istemedi. Sadece onun sıkıntısı olmadığını başkalarının da kendince sıkıntıları olduğunu unutmadı. her ve hiç diye nitelendirdiği çok uç noktalara kaymadı. Hayat akışında ilerlemesini düşündüğü anda yine önünde beliren nedenler, kişiler, yollar çıkageldi. bu böyle sürecek değildi elbette. Bir çıkış yolu bulamıyor olabilirdi. Aslında yaşarken düşünmeyeceği tek şey buydu: Bir çıkış yolu aramamak. Derken günler geçti ve kendini görmesi gerektiği yola soktu ve düzenli bir şekilde ilerliyordur kim bilir.
Yolunu kaybetmişti değil. Yolunda olduğu durumdan vazgeçmek zorunda kalmıştı aslında. Düşündüğüm tamda buydu. Yolunu kaybetmedi,vazgeçmek zorunda kaldı. Sebep mi? Sebep kendisinde gizli ben sadece düşündüm.
Beni düşündüren bu hayali kişi sizce de gerçek hayatta yolunu bulmuş mudur?