Kurcaladım anılarımı hafiften yine bir gün.
Açtım eskiyi hatırlatan müziği ve dillendirdim kalemimi.
Sanmayın ki çok derdim vardı, çok şükür geçirdiğimiz o günlere.
Kimse kimseyle ilgilenmezken dahi aslında herkes birbiriyle ilgileniyordu.
Cümlemin devamını o zamanlar getirememiştim belki de,
bir kez daha teşekkür etmiştim sadece hayatımdan geçenlere.
Onlar sayesinde geliştiğimi söylemiştim.
Ama onlar bunu hiç bilemeyeceklerdi, o cümlenin vermiş olduğu şimdiki hissi!
Derdimin olmadığı zamanda gelip beni bulan o cümle derdim olduğunda peşimi yine bırakmadı sağolsun.
Tek bir kez olsun o cümlenin ağzımdan düzgünce çıkmasını diledim, lakin bu mümkün değildi.
Ben söyleyemezdim her şeyi.
Gözümden acıyan bir gözyaşı dökülse dahi ben onu söyleyemezdim.
Anım ve cümlem benimle mezara kadar gelecek iki yoldaş olacaklardı.
Sadece yoldaşlıkla kalsalardı iyiydi ama onlar benim bir parçam olmayı seçtiler.
Yine teşekkür ederek bitiriyorum ki cümlem hala bana kalabilsin.
TEŞEKKÜR EDERİM.
*Teşekkür edilmeye değer gördüklerime*