Anılardı canlanan sadece. Bir kor tanesi misali yüreğimin minik bir yerine düşüverdi. Durduramadım çünkü bunu yaşamam gerekiyordu.Ağlıyordum çünkü ağlamazsam o anın hakkını veremeyeceğimi düşündüm. Sonra güldüm çünkü gülersem eğer ağlamam gereken anıdan dolayı gülmeyi hakkettiğimi düşündüm. Hiçbir zaman zıt karakterlerin insanı olmayan ‘ben’ bu durumda zıtlığımı ortaya çıkardım. Nedendir bilinmez ama kalbimin işte o en ufak köşesindeki anı beni böylesine ruh halimi değiştirebildi. Nedendir bilinmez dedim ama neden olduğunu zaten biliyorum kusura bakmayın sadece laf fazlalığı yapmış olup merak uyandırmak istedim. İlerde olursa bu yazımı hatırlarsam dönüp kendime gülebileyim diye . Beni ciddiye almasanız da olur ama bence alın benim iyiliğim için. Seni neden düşünecekmişim diyebilirsiniz.sanki bunu dediğinizi duyabiliyormuşum gibi.Meraklanmayın müneccim değilim hislerime de pek güvenmem ama bugün hislerime güvenmek istiyorum izin verir misiniz ? Sizden istediklerim ağır şeyler değil ama sanki yazınca çok zormuş gibi geldi değil mi ?
Beni sevebilir misiniz en masumundan sadece bugünlük ?
Söz başka bir şey istemiyorum -bugünlük-