Anlamlı bir son istedi belki de bazı şeyleri söylerken . Kendi içinde tuttuğu onca şeyin pişmanlığını tek bir anla kabullenerek, yapması gerekeni yaptı. Aslında doğru olan da buydu. Yaşanırken anlayamadığın onca güzel anıyı mahvederek sonradan telafi etmeye çalışmak ama giderken, bir şeyler biterken…
Sonra ne mi oldu o an uçup gitti ama ardında bıraktığı izleri yanında hep taşıdı. O an hissettiği her şeyin en uç noktasını artık her zaman hissediyor. Bu bir yerde onunla sonsuza kadar gelecek bir yük ama bu hisler her zaman kötü bir halde olmayacak. Her şey zamanla yok olmaya unutulmaya mahkum ve bu his de bir süre sonra körelecek. Yerine başka hisleri ve anları devredecek. Hayat bir şekilde devam ederken bizimle yaşlanacak olan bu anlara ve hislere ihtiyacımız olacak. Bazen dipsiz bir kuyuya daldığımızı hissettiğimizde gözümüzün önümüze geçirdiğim güzel anları ve hissettiğimiz o nadir duyguları getirelim. Bir anlık gafletle düştüğümüz o kuyudan aslında çok kolay çıkarız bu sayede. Bir beşer olarak yaşadığımız şu hayatta tutunacağımız yegane hisleri, anları kaybetmemek umuduyla, kaybetsek bile o anları geri çağırabilme umuduyla…
O zaman şöyle diyebilir miyiz; geçmişin acılarına rağmen güzellikleri kaybetmemiz gerekirken geleceğe umut dolu yürüyebilmemiz için hep güzel anılar biriktirmemiz gerekir
Evet, hayatta her zaman mükemmel anlara şahit olmayabiliriz ama güzel olanları elimizden kopup gitmesine izin vermemek bizim elimizde;)
Yüreğinize, gönlünüze ve kaleminize sağlık. Çok güzel ifade etmişsiniz, insanın gönlüne dokunan satırlar olmuş. Rabbim gönlünüzdeki güzellikleri daim eylesin.