“Susturduğun duygu bedeninde hastalık olarak konuşur, ifade etiğin duygu ise şifaya dönüşür.”
Durdurduğumuz, bastırdığımız, söyleyemediğimiz her duygu vücudumuzda bir yaraya dönüşüyor, ne kadar doğru… Zamanında anlatılmayan o duygu sonra açığa çıktığında bazen her şey için geç olabiliyor. Yara kanadı, kapanmadan kabuk tuttu ve sonra sen onu soymaya çalışıyorsun. soyarken gelen acı hissi yine sana kötü şeyleri hatırlatıyor, o yüzdendir ki sanırım her şeyi zamanında yapmak vücudum ve beynim için en sağlıklısı.
Ama bu duyguları zamanında açığa çıkarmak her zaman kolay olmuyor. Artık içime öyle işlemiş ki duygular da bedenimde uykuya dalmayı tercih ediyorlar. Ne zaman bir duyguyu dile getirsem bu beni her zaman iyi hissettirmiyor. bu noktada içimde tuttuklarımı belirli bir süzgeçten geçirerek farklı anlamda dışa vurmayı tercih ediyorum. Bu da karşısı tarafından her zaman anlamlandırılamıyor ve sonuç yine sessizlik…
Demem o ki; içimdeki hastalığın tedavisi anlatmak değil, anlattığım kadarının anlaşılması. Maalesef ki bu herkesin anlayacağı şeyler değil, olmayacak da… O yüzden bazı beklentileri azamide tutmak sağlıklı yaşamım için elzem olacak, oluyor da.