Aşkın beni iteceği bütün kuyulara razıydım dedi Derviş Ali. Öyle bir bağ ki gelecek her musibet onun için bir hiçti. Aşkından her şeyi sineye çeken bir kalp, şimdi nerede bulunur acep? Aşkın anlamlı olduğu zamanları sanki unuttuk. Yüzeysel oldu her şey. Hiçbir şey kalpten, içten gelerek, aşkla yapılmıyor gibi.
Gece açan çiçekler kitabını okuduğumda gelen bin bir türlü duygu silsilesi peşimi bir süre bırakmayacak gibi sanırım. Ölümle yaşamın iç içe geçtiği, dünle bugünün birbirine bağlandığı o anlamlı sözler kafamızın içinde yankılanacak bir süre çünkü sağ olsun Tarık Tufan verdiği harika betimlemelerle ve sözlerle kendine çekmeyi başardı. Altını özenle çizdiğim cümlelerin her biri aslen ayrı bir yazıma konu olabilecek nitelikte ama kendimi frenliyorum çünkü bütün duyguları bir anda yüklemek bünyeye ağır kaçabilir vesselam:) O yüzden de bugün kitaptaki Derviş Alinin o harika aşkını vurgulamadan geçemedim. Kitabın sonunda kadar Allah’tan ümidini kesmeyen biri olarak her türlü cefayı çekti ama aşkın en güzelini de yaşadı kısa da olsa. şu zamanda onun yerinde olan biri isyan bayrağını göklere kadar çekmişti çoktan sanırım. Ama işte bunu da okuduk ki ve biliyoruz ki kaderin çoğu zaman insandan beklediği tutku ve arzu değil, sabır ve teslimiyettir. Yüksek arzular maalesef ki yüksek sınanmalar anlamına gelir.
Şu sözle yazıyı bitiriyorum: “İlk söz insanın hakkıysa da son sözü söylemek kadere düşermiş, insan ilk adımı atmaya güç yettirse de yolu tayin eden kadermiş”
