Hayatları sadece tek bir bölüme ait olan insanlar vardı. Umutlarını tek bir ana odaklamışlardı. O an da yok olunca geriye tutanabilecekleri bir ışıkları kalmamıştı. Arkadan sürekli hüzünlü bir melodi geliyordu. Melodinin hüznüne mi yoksa yaşadıkları anın kaybolmasına mı üzülsünler iki arada kalıyorlardı. Tek bir “an” için yaktığı onca gemi artık geri gelmeyecekti. Önlerine bakmaları için gerekli olan gemiler ilerde hazır bekliyordu fakat onları umutsuzluk perdesinden dolayı farkedemiyorlardı. Gemi tekrar yapılabilirdi ama aynısını bulamayacaklarını biliyorlardı. İlerdeki gemiyi görseler dahi yakdıkları gemilere özlemleri perdenin daha da kalınlaşmasına neden oluyordu. Melodi uçup gitti, gemiler yakıldı gitti; geriye sadece “an”sız bir avuç insan kaldı.
Benzer Yazılar
Kendi zamanımda çiçek açıyorum♥
10 Kasım 2026
Yıl sonu mu ne
31 Aralık 2025
Kaçırılmayacak An’lar
8 Kasım 2025
hedefcikler
18 Mayıs 2025