Her gün yeni bir olaya gebe derler ya öyle diyerek geçti ömrümüz. Yaşadıklarımız yaşayacaklarımıza ön provası olur derler ama hiç biri birbirini tutmadı maalesef. Yıllar geçtikçe yaş alırken bir taraftan etrafımızda şekillenmeye başlıyor. Olaylara artık gerçekçi bakma imkanına eriyorsun. Seni başka şeylerin mümkün mertebe ele geçirmesine izin vermeden, kendi öz benliğin ile hareket etmeye başlıyorsun.
İşte bu öz benlikle hareket ederken yaptıklarının söylediklerinin sonucunun tek sorumlusu sen olacaksın. Bu da seni birey yapan olgunun başında geliyor. Eğer bir birey gibi davranamazsan alacağın tepki bir süre sonra çokta umurunda olmamaya başlıyor. Tek başına verdiğin kararlardan sonra pişmanlık duymayı tercih ediyorsun çünkü o an bu kararı mantıklı ve olma olasılığı yüksek olarak görüyorsun. Duyguların artık çok uç noktalarda yaşamıyorsun ki bence en güzel yanı da bu . Çünkü neye çok duygusal anlamda çok uç noktada bağlanırsan -bu bir eşya, insan yada başka bir şey olsun- sonunda yine çok uç noktada bir evreye evrilebiliyorsun ki bu da genellikle hayatın imtihanı olmuş oluyor.
Sonuç olarak birey olarak geldiğin bu noktada aldığın her türlü karar senin geleceğinin ne şekilde şekillenebileceğine prova olmuş oluyor. Yaşamak istediğin hayatı tek yada birisi ile de yaşasan kendinden ödün vermemen gereken şeyler olduğunun farkındasın. Kimse senin kendine verdiğin değer kadar sana değer vermez. Önce kendimi sevmeliyim ki bunu karşıdan bekleyebileyim.
Sevgili kendime sevgilerle.