herşey ağızda başlıyordu yemek bile.Bir kere laf çıktı mı o ağızdan girende çıkan da eksik olmuyordu.Kimse bunu konuştuğunda anlamıyordu çünkü o sözler çok anlamlı geliyordu.Taa ki yeni bi sorun baş gösterene kadar dil yandığında…
daha mideye indiremeden söylediklerini sindiremeden,anlamadan herşey toz gibi rüzgarda kayboluyordu.İşte öyle bi belaydı ki artık hiç kimse birbirini anlamamaya başlıyordu.Durdurulamıyordu hatta daha da bela oluyordu.Bir süre sonra sözler tükenmişti ama onlar hala söz söylemeye devam ettiler.Neyin davasında idiler ki böyle gözleri dönmüştü?
Onların kalpleri mühürlenmişti.Kendileri ateşe körükle gidiyorlardı haberleri yoktu.Dillleri yanmıştı ama kavrayamıyorlardı. Acı o kadar dayanılmaz bir hal almıştı ama artık çok geçti.! kavrayamadıkları bu hisler acının dayanılmazlığını aslında bir kat daha artırıyordu.VE sonunda onlar yenildiler.Neye mi yenildiler? Tabiki de o kavrayamadıkları hissin dehşetine.Çünkü öyle bir dehşet anıydı ki kendilerini bile unutacak noktaya geldiler.Birileri müdahale etmeye kalksa bile onları saf dışı bırakıyorlardı.İşte böyle bi dehşet içine düşmüşlerdi.
VE sonuçta ne oldu?
Vicdan kendini yedi ve onlar midelerine indiremedikleri sözleri vicdanlarında buldular.Ama bu çok acı oldu çünkü acıyı artık hissediyorlardı ve bir şeyler yok olmuştu. Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı onlarda bunu çok iyi biliyorlardı.