Artık neyin ne olduğuna karar verememiş bu kafa önüne gelene çarpacak yol arıyormuş gibi duruyor.Her zaman aynı şeyler olmasına rağmen anlaşılamayan eylemler.Tek bir sözle yerin dibine geçirebileceğim bir insanı hala gözümün önünde tutuyorum.Acaba gerçekten bende bir sorun mu var diye düşünüyorum.İnsanlar arasında sıyrılıp gelip benim yanı başımı bulmasında bir hayır olsa da o hayrı korumak için benim bir şeylerden taviz vermem gerekiyor sanırım.İspat edilmiş onca şey varken artık bunu ispat etmeme gerek yok gibi düşünmeye başladığımda vicdanım devreye girip nefsimi kırıyor ve diyor ki:”Sen başkaların yaptığı gibi yapma .Sana yapılsın ama sen yapma.”
Bu vicdanım sesi işte beni durduruyor hem de ne zamandır .