Bugünün anısına yazılması gerekenler var ama ağzımızın gerisinde bekliyor sadece çünkü gözyaşımız içimizde akıyor sadece bugünlük. Yarın olunca yine her şey olduğu gibi devam edecek.
03.04.2024
Bir sene geçti üstünden ve yürekler yine dağlandı bir kere daha. Bize belki sadece bugnlük bir hüzün olacak ama annesinin evlat acısı hep yüreğinde kalacak. Rabbim kimseye kaldıramacağından ağır yükler yüklemez biliyoruz ve bazılarının çektiği o acıyı empati bile yapamayız. Çünki empati bile yapmaya kalksak biz kendimizi daha kötü hissederiz. Hepimizin imtihanı farklı bu hayatta ve hepimiz acıları benzer gibi gelse de arkasında gelen mana farklı olabiliyor. Hayat herkes için bir imtihan ama aynı zamanda bir nimet. Bu ikilem arasında bir dengeyi bulduğumuzda idrak kanallarımız daha güçlü olduğunda ve metanetimizi daha iyi koruduğumuzda bazı şeyler daha çekilir hale geliyor. Evet hala acıyacak ama o acıyı hayatın merkezine koymadan yaşamaya devam edeceğiz. Eğer o acıyı merkeze koyarsak yaşayacağımız hayatın anlamını anlayamayız ve o anlardan zevk alamayız. Ölüm insanlar için bunu biliyoruz ve sabrediyoruz.
Son olarak bir Alperen doğarken bir Alperen ölüyor ve dünya devrini bir şekilde sürdürüyor. Rabbim geride kalanlara sabırlar versin, gidenlere de rahmet eylesin, amin.