En başından belli olan bir duyguyu yeri gelir de düzelir kafasıyla çok erteledim. Kendimi kaptırdığımı düşünmüştüm, sonradan taşlar yerine oturdu. O an sanki oradan kurtulamayacağım gibi gelmişti. Belki bırakmak için önüme çok fırsat geçti ama ben bunları elimle kenara iteledim. ama yavaş yavaş ipler kopuyordu. İçimdeki iğrenmişlik duygusu tüm uzuvlarımı sardı. sadece tek bir duam vardı artık : ” Allah’ım, bana makul bir neden göster ve bu işi bırakayım” ve o doğru an geldi ve ben zincirlerimden kurtuldum. O kadar rahatlamıştım ki o an arkada duran duygularımı bir kenara koydum, unuttum. yıllar geçtikten sonra bakıyorum da o duygularım beni aşağı çeken duygularmış. İyi ki duygularımı yitirmişim. Geriye kalan sadece o duygu kırıntısından “Küçük bir öfke”. Ama bu karşıya değil kendime olan öfkem. bunun nedeni de ertelediğim şeylerden kaynaklı öfke. Her şey benim elimdeydi çünkü. Ama ben hep erteledim. O yüzden o anı düşündükçe bende oluşan tek şey “kendime küçük bir öfke”…
Aslında hatırlamadığımda unuttuğum, hatırladığımda da evet öfkem vardı ama iyi ki yaşamışım dediğim anlar olarak kalacak .