Huzur kelimesi bile baştan aşağı huzur kokuyorken, tarifi imkansız ama bir o kadar yaşaması harika bir hissin mahmurluğu ile gününüz karanlıktan aydınlığa dönebilir.
Ama biz bu hissi bulduğumuzda bunuyabiliyoruz. Ardından gelen cefaların çilesi altında ezildiğimiz vakitlerde sanki hiç aydınlığa erişemediğimizi düşünerek huzurlu anlarımızı unutuyoruz.
İşte bu vakitlerde huzurun kattığı o derin hissi yeniden bulmak için kıvranıyoruz. Yaşadığımız o kadar huzurlu anın aslında tek bir dönüm noktası ile aydınlığa döndüğünü o an kestiremiyoruz. Huzurun kelime anlamı olsun, hissiyatta verdiği anlam olsun -aslında aynı anlama çıkıyor- yaşadığımız o dönemlerde anlayamıyoruz. Huzuru bulduğumuz anda gelen o rahatlık hissini kaybetmek istemiyoruz. Bu istememe olayından dolayıda maymun iştahlılığımız yeniden ortaya çıkıyor.
Sonuç olarak eriştiğimiz onca hissin arasında-huzur da dahil- sürekliliğini istiyoruz.
Tek denmesi gereken aslında çok basit : ” O anı yaşa ve devam et”
Son olarak HUZURla geçireceğimiz bir ramazan olması dileğiyle .